سوار مواج

داستان نمایشگاه باعث شد فعلا بی خیال شغل پیدا کردن باشم. دوس ندارم هنرمو بذارم زمین. وقتی باید بذاری کنار و درگیر روزمرگی ها شی که بدونی هروقت اراده کنی انقد جربزه و مهارت داری که بشینی سلف کار کنی. البته الانم یه شغل ایده آل منتظرم وای نیستاده. خوبیه هنر اینه منو اروم می کنه. اگه همه ادما به جای وابستگی به عادتای بد سراغ چیزای مثبت می رفتن هیچ وقت کسی از زندگی کم نمی آورد.

باورم نمی شه دو تا از کارامو قاب کردم و آوردم. اون غول گنده ای که تصور کرده بودم الان اندازه مورچه هم نیست. یه سری هزینههای خرد خرده که باید بدیم مث هزینه روسری و پذیرایی و سالن.

از اون جایی که ولخرجی زیادی نمی کنم برای این موقع ها لازم نیس دست و دلم بلرزه. همچنان سوار, موج هستم